10آبان.نامه کارگران نيشکر هفت تپه به سازمان جهانی کار
به : سازمان جهانی کار
از : سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه
رونوشت به : نهادهای کارگری ، نهادهای حقوق بشری و رسانه ها
موضوع : درخواست برای جلوگيری از اقدامات مغاير با مقاوله نامه های ٩٨ و٨٧ توسط دولت ايران
با احترام
برای ما کارگران نيشکر هفت تپه ، بی حقوقی های مداومی در مورد مطالباتمان انجام گرفته است
حقوق های چندين ماه معوقه ،اقدام آگاهانه برای عدم کشت نيشکر و نتيجتا درآينده ی نزديک، تعطيلی کارخانه و آماده سازی ِ زمينه برای واگذاری شرکت به بخش خصوصی ار آن جمله است.بيکار سازی وسيع در انتظار ما کارگران هفت تپه ميباشد.از هم اکنون دستمزد اضافه کاری های ما پرداخته نميشود.
کارگران در سال های85 ،86 ، ٨٧و ٨٨ دست به اعتراض و تجمع زدند و به انواع روش های مسالمت آميز به مراجع قانونی و قضايی شکوه بردند.اما نتيجه ای حاصل نشد و حقوق معوقه ما نهايتا پرداخته نشد و حتا تعدادی از کارگران دادگاهی شدند.
شورای اسلامی کار که نهادی به نام کارگران ولی وابسته به دولت و کارفرما است هيچ اقدامی برای احقاق حقوق ما نکرده و نميکند.در ديگر جاها نيز وضع بر همين منوال است.
و اما اصل صحبت ما با شما:
کارگران نيشکر هفت تپه در آبانماه ٨٧ اقدام به برگزاری مجمع عمومی و انتخاب نمايندگان خود در قالب سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه کردند.
ما علاوه بر استناد به برخی قوانين داخلی و بين المللی ، به مقاوله نامه های ٩٨ و٨٧ سازمان جهانی کار استناد ميکرديم.
ما حق خود ميدانيم که تشکل مستقل کارگری خود را داشته باشيم.بر همين اساس تعداد ٩ نفر به عنوان نمايندگان کارگران نيشکر هفت تپه در يک انتخابات فراگير و کارگری انتخاب شدند.اين اولين بار در بيش از چهار دهه بود که اين تعداد کارگر به صورت آزادانه و با اشتياق ، به پای صندوق های رای رفته و نمايندگان خود را انتخاب کرده بودند.
متاسفانه پيش و بعد از انتخابات ، ما نمايندگان حدود چهار هزار کارگر و اعضای هيات مديره سنديکا بارها دستگير و روانه ی زندان شديم، بارها مورد بازجويی دستگاه امنيتی قرار گرفتيم ،خانواده های ما تحت فشارهای امنيتی قرار گرفته و مورد آزار و اذيت قرار گرفتند،ما در چند نوبت به بهانه هايی مثل "اقدام عليه امنيت ملی" روانه ی دادگاه شديم، رئيس هيات مديره ی سنديکا " علی نجاتی" به مدت چهل روز در سلول های انفرادی تحت فشار و اذيت و بازجويی های مداوم قرار گرفت ،و از تاريخ فروردين ماه ٨٨ با همکاری اداره ی کار- شعبه ی وزارت کار در شهرستان شوش ،با همدستی کارفرما و با راهبری اداره ی اطلاعات و شعبه ی اجرايی آن در شرکت يعنی حراست ،از کار خود اخراج شد و اعتراضات دو مرحله ای وی به اين حکم هم بی نتيجه ماند.
برای پنج نفر از اعضای هيات مديره ی سنديکا، آقايان علی نجاتی ،جليل احمدي،فريدون نيکوفرد،قربان عليپور و محمد حيدری مهر ،در مهرماه 88 ،احکام يک سال زندان (شامل شش ماه حبس تعزيری و شش ماه حبس تعليقی ) و جريمه های اجتماعی ديگری صادر شد و سپس از ادامه به کار انان ممانعت به عمل آمد.
در احکام قضايی اين افراد دليل اصلی اين حکم ها اين چنين ذکر شده است :
" اقدام عليه امنيت ملی از طريق ايجاد سنديکا ی خارج از قانون " !
سوال ما از سازمان جهانی کار اين است که آيا دولت ايران مجاز به زير پا گذاشتن مقاوله نامه های بنيادين سازمان از جمله مقاوله نامه های ٩٨ و٨٧ ميباشد ؟
آيا دولت ايران عضو پيوسته ی سازمان جهانی کار نيست ؟!
آيا هرگز از دولت ايران خواسته ميشود که پاسخگو باشد ؟!
چرا ما کارگران به دليل ايجاد تشکل های صنفی خود تحت بازجويی ، شکنجه ،آزار و اذيت،اخراج و حبس قرار ميگيريم ؟
آيا دولت ايران نبايد پاسخگوی اقدامات خود در قبال نمايندگان کارگران شرکت واحد از جمله منصور اصالو و ابراهيم مددی و اقدامات خود در قبال ما نمايندگان کارگران نيشکر هفت تپه باشد ؟
آيا از دولت ايران نبايد خواسته شود که کارگران را به دليل برگزاری مراسم مسالمت آميز روز جهانی کارگر (از جمله ١٥٠ نفر در امسال و در تهران ) زندانی نکند ؟ به خاطر برگزاری اين مراسم آنان را دادگاهی نکند ،شلاق نزند و ( از جمله به مدت يک سال در مورد محمود صالحی در شهر سقز) به حبس نفرستد ؟
آيا سازمان جهانی کار از اقدامات عليه نمايندگان معلمان ايران در کانون صنفی معلمان ايران ، بی خبر است ؟ و آيا .... آيا .... آيا ؟!
ما کارگران و اعضای هيات مديره سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه در لحظاتی اين نامه را مينويسيم که پليس در حال ايجاد رعب و وحشت برای خانواده هايمان است و در شهر های شوش و هفت تپه و انديمشک به گونه ای برخورد ميکند که گويا ما جنايتکاريم و در حال فرار !
ما در حالی که منتظريم که برای اجرای احکام نا عادلانه و ضد کارگری ما را روانه ی زندان کنند اين سطور را مينويسيم ، در حالی که اسامی ما به عنوان افراد خاطی بر سر در ورودی شرکت نيشکر هفت تپه درج شده است و اجازه ورود به محل کارمان را نداريم.
اگر به محل کارمان مراجعه کنيم توسط پليس دستگير ميشويم و از اين طريق بهانه نيز کسب ميکنند که ما از محل کار خود غيبت کرده ايم ! عجبا که اگر برويم دستگير ميشويم و زندانی و سپس اخراج و اگر نرويم غايب محسوب ميشويم و سپس اخراج و بعد در کوچه و خيابان، دستگير و روانه ی زندان ميشويم !
در هر صورت اين بازيِ شوم را برای ما به نحوی چيده اند که هم اخراجمان کنند و هم محبوس !
نميدانيم وقتی اين نامه را ميخوانيد ما برای اجرای حکم ، در زندان به سر ميبريم يا نه.
اما اميدواريم برای احقاق بخشی از حقوق حداقلی ما کارگران هفت تپه و ديگر کارگران ايران از جمله آزادی ِ ايجاد تشکل های مستقل کارگری ،از طريق اعمال فشار به دولت ايران تلاش کنيد.ما در راه احقاق حقوقمان از هيچ عقوبت و سختی واهمه نداريم ، اما حداقل برای به کرسی نشاندن بخش هايی از حقوق و مطالبات ِ کارگران هفت تپه و ديگر کارگران ايران ، اميدواريم در لحظه های حبس اين خبر به گوش ما برسد که ،برای جلوگيری از اقدامات غير انسانی ، مغاير با مقاوله نامه هاي٩٨ و٨٧ و اقدامات ضد کارگری دولت ايران ، سازمان جهانی کار دست به حداکثر تلاش های خود زده است .
ما چشم انتظار خواهيم ماند تا ببينيم اقدامات شما چه خواهد بود.
آيا کارگران ميتوانند چشم اميدی به سازمان جهانی کار داشته باشند ؟
ما و بسياری ديگر از کارگران ايران منتظر خواهيم ماند تا نتيحه ی عملی اين اقدام شما را ببينيم.
آيا اقدامی در کار خواهد بود ؟!
هفت تپه � شوش � خوزستان �ايران
دوم آبانماه ٨٨
سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه
علی نجاتی رئيس هيات مديره
فريدون نيکوفرد � نائب رئيس هيات مديره
جليل احمدی عضو هيات مديره و رابط صنعتی
رضا رخشان عضو هيات مديره و مسوول روابط عمومی و آموزش
به : سازمان جهانی کار
از : سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه
رونوشت به : نهادهای کارگری ، نهادهای حقوق بشری و رسانه ها
موضوع : درخواست برای جلوگيری از اقدامات مغاير با مقاوله نامه های ٩٨ و٨٧ توسط دولت ايران
با احترام
برای ما کارگران نيشکر هفت تپه ، بی حقوقی های مداومی در مورد مطالباتمان انجام گرفته است
حقوق های چندين ماه معوقه ،اقدام آگاهانه برای عدم کشت نيشکر و نتيجتا درآينده ی نزديک، تعطيلی کارخانه و آماده سازی ِ زمينه برای واگذاری شرکت به بخش خصوصی ار آن جمله است.بيکار سازی وسيع در انتظار ما کارگران هفت تپه ميباشد.از هم اکنون دستمزد اضافه کاری های ما پرداخته نميشود.
کارگران در سال های85 ،86 ، ٨٧و ٨٨ دست به اعتراض و تجمع زدند و به انواع روش های مسالمت آميز به مراجع قانونی و قضايی شکوه بردند.اما نتيجه ای حاصل نشد و حقوق معوقه ما نهايتا پرداخته نشد و حتا تعدادی از کارگران دادگاهی شدند.
شورای اسلامی کار که نهادی به نام کارگران ولی وابسته به دولت و کارفرما است هيچ اقدامی برای احقاق حقوق ما نکرده و نميکند.در ديگر جاها نيز وضع بر همين منوال است.
و اما اصل صحبت ما با شما:
کارگران نيشکر هفت تپه در آبانماه ٨٧ اقدام به برگزاری مجمع عمومی و انتخاب نمايندگان خود در قالب سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه کردند.
ما علاوه بر استناد به برخی قوانين داخلی و بين المللی ، به مقاوله نامه های ٩٨ و٨٧ سازمان جهانی کار استناد ميکرديم.
ما حق خود ميدانيم که تشکل مستقل کارگری خود را داشته باشيم.بر همين اساس تعداد ٩ نفر به عنوان نمايندگان کارگران نيشکر هفت تپه در يک انتخابات فراگير و کارگری انتخاب شدند.اين اولين بار در بيش از چهار دهه بود که اين تعداد کارگر به صورت آزادانه و با اشتياق ، به پای صندوق های رای رفته و نمايندگان خود را انتخاب کرده بودند.
متاسفانه پيش و بعد از انتخابات ، ما نمايندگان حدود چهار هزار کارگر و اعضای هيات مديره سنديکا بارها دستگير و روانه ی زندان شديم، بارها مورد بازجويی دستگاه امنيتی قرار گرفتيم ،خانواده های ما تحت فشارهای امنيتی قرار گرفته و مورد آزار و اذيت قرار گرفتند،ما در چند نوبت به بهانه هايی مثل "اقدام عليه امنيت ملی" روانه ی دادگاه شديم، رئيس هيات مديره ی سنديکا " علی نجاتی" به مدت چهل روز در سلول های انفرادی تحت فشار و اذيت و بازجويی های مداوم قرار گرفت ،و از تاريخ فروردين ماه ٨٨ با همکاری اداره ی کار- شعبه ی وزارت کار در شهرستان شوش ،با همدستی کارفرما و با راهبری اداره ی اطلاعات و شعبه ی اجرايی آن در شرکت يعنی حراست ،از کار خود اخراج شد و اعتراضات دو مرحله ای وی به اين حکم هم بی نتيجه ماند.
برای پنج نفر از اعضای هيات مديره ی سنديکا، آقايان علی نجاتی ،جليل احمدي،فريدون نيکوفرد،قربان عليپور و محمد حيدری مهر ،در مهرماه 88 ،احکام يک سال زندان (شامل شش ماه حبس تعزيری و شش ماه حبس تعليقی ) و جريمه های اجتماعی ديگری صادر شد و سپس از ادامه به کار انان ممانعت به عمل آمد.
در احکام قضايی اين افراد دليل اصلی اين حکم ها اين چنين ذکر شده است :
" اقدام عليه امنيت ملی از طريق ايجاد سنديکا ی خارج از قانون " !
سوال ما از سازمان جهانی کار اين است که آيا دولت ايران مجاز به زير پا گذاشتن مقاوله نامه های بنيادين سازمان از جمله مقاوله نامه های ٩٨ و٨٧ ميباشد ؟
آيا دولت ايران عضو پيوسته ی سازمان جهانی کار نيست ؟!
آيا هرگز از دولت ايران خواسته ميشود که پاسخگو باشد ؟!
چرا ما کارگران به دليل ايجاد تشکل های صنفی خود تحت بازجويی ، شکنجه ،آزار و اذيت،اخراج و حبس قرار ميگيريم ؟
آيا دولت ايران نبايد پاسخگوی اقدامات خود در قبال نمايندگان کارگران شرکت واحد از جمله منصور اصالو و ابراهيم مددی و اقدامات خود در قبال ما نمايندگان کارگران نيشکر هفت تپه باشد ؟
آيا از دولت ايران نبايد خواسته شود که کارگران را به دليل برگزاری مراسم مسالمت آميز روز جهانی کارگر (از جمله ١٥٠ نفر در امسال و در تهران ) زندانی نکند ؟ به خاطر برگزاری اين مراسم آنان را دادگاهی نکند ،شلاق نزند و ( از جمله به مدت يک سال در مورد محمود صالحی در شهر سقز) به حبس نفرستد ؟
آيا سازمان جهانی کار از اقدامات عليه نمايندگان معلمان ايران در کانون صنفی معلمان ايران ، بی خبر است ؟ و آيا .... آيا .... آيا ؟!
ما کارگران و اعضای هيات مديره سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه در لحظاتی اين نامه را مينويسيم که پليس در حال ايجاد رعب و وحشت برای خانواده هايمان است و در شهر های شوش و هفت تپه و انديمشک به گونه ای برخورد ميکند که گويا ما جنايتکاريم و در حال فرار !
ما در حالی که منتظريم که برای اجرای احکام نا عادلانه و ضد کارگری ما را روانه ی زندان کنند اين سطور را مينويسيم ، در حالی که اسامی ما به عنوان افراد خاطی بر سر در ورودی شرکت نيشکر هفت تپه درج شده است و اجازه ورود به محل کارمان را نداريم.
اگر به محل کارمان مراجعه کنيم توسط پليس دستگير ميشويم و از اين طريق بهانه نيز کسب ميکنند که ما از محل کار خود غيبت کرده ايم ! عجبا که اگر برويم دستگير ميشويم و زندانی و سپس اخراج و اگر نرويم غايب محسوب ميشويم و سپس اخراج و بعد در کوچه و خيابان، دستگير و روانه ی زندان ميشويم !
در هر صورت اين بازيِ شوم را برای ما به نحوی چيده اند که هم اخراجمان کنند و هم محبوس !
نميدانيم وقتی اين نامه را ميخوانيد ما برای اجرای حکم ، در زندان به سر ميبريم يا نه.
اما اميدواريم برای احقاق بخشی از حقوق حداقلی ما کارگران هفت تپه و ديگر کارگران ايران از جمله آزادی ِ ايجاد تشکل های مستقل کارگری ،از طريق اعمال فشار به دولت ايران تلاش کنيد.ما در راه احقاق حقوقمان از هيچ عقوبت و سختی واهمه نداريم ، اما حداقل برای به کرسی نشاندن بخش هايی از حقوق و مطالبات ِ کارگران هفت تپه و ديگر کارگران ايران ، اميدواريم در لحظه های حبس اين خبر به گوش ما برسد که ،برای جلوگيری از اقدامات غير انسانی ، مغاير با مقاوله نامه هاي٩٨ و٨٧ و اقدامات ضد کارگری دولت ايران ، سازمان جهانی کار دست به حداکثر تلاش های خود زده است .
ما چشم انتظار خواهيم ماند تا ببينيم اقدامات شما چه خواهد بود.
آيا کارگران ميتوانند چشم اميدی به سازمان جهانی کار داشته باشند ؟
ما و بسياری ديگر از کارگران ايران منتظر خواهيم ماند تا نتيحه ی عملی اين اقدام شما را ببينيم.
آيا اقدامی در کار خواهد بود ؟!
هفت تپه � شوش � خوزستان �ايران
دوم آبانماه ٨٨
سنديکای کارگران نيشکر هفت تپه
علی نجاتی رئيس هيات مديره
فريدون نيکوفرد � نائب رئيس هيات مديره
جليل احمدی عضو هيات مديره و رابط صنعتی
رضا رخشان عضو هيات مديره و مسوول روابط عمومی و آموزش
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر