شنبه، 9 آبان ماه 1388 برابر با 2009 Saturday 31 October
رژیم ولی فقیه بین گیره های یک تناسُب له کُننده
منصور امان
جُنبش اعتراضی مردُم ایران با هر روز بیشتر که بر تداوم خواسته های خویش پای می فشارد، توجُه و حساسیت فُزون تری را در پهنه بین المللی نسبت به سرنوشت خویش و چگونگی رفتار حُکومت با شهروندان مُعترض ایرانی برمی انگیزد. اکنون نوبت به سازمان ملل رسیده است تا پس از اعتراض شدید اتحادیه اُروپایی به احکام دادگاه های نمایشی، فشار بین المللی بر رژیم جمهوری اسلامی را یک مدار افزایش دهد.
سازمان ملل متحد در هفته جاری بررسی و تهیه قطعنامه محکومیت رژیم ولایت فقیه به دلیل پایمالی حُقوق مردُم ایران را در دستور کار خود قرار داد. قطعنامه مزبور که مُفاد آن از سوی کشورهای عُضو اتحادیه اُروپایی و نیز کانادا، نُروژ، اُسترالیا و نیوزیلند پیشنهاد شُده است، به گونه بی پیشینه ای سرکوب و پایمالی حُقوق اساسی مردُم ایران پس از انتخابات نمایشی را مورد نکوهش قرار می دهد.
سازمان عفو بین الملل، گُزارشگران بدون مرز و پاپ بندیکت از جُمله نهادها و شخصیتهایی هستند که در این هفته به همین صورت عملکرد روز و ثابت حُکومت را زیر ذره بین گُذاشتند.
افزایش اعتراضها و محکومیتهای بین المللی، ضربه خُردکُننده ای بر باند خونریز ولی فقیه است که مایل است قتل، شکنجه، تجاوز و اعمال خفقان را مساله داخلی جلوه داده و آن را برابر با حق حاکمیت خود مُعرفی کُند.
اگر چه بر پیشانی رهبران جمهوری اسلامی به دلیل رفتار غیرانسانی با مردُم ایران، مُهرهای ننگ پُرشُماری داغ شُده است و به ظاهر چنین می نماید که باند آیت الله خامنه ای از این زاویه چیزی برای باختن ندارد اما شرایط به کُلی مُتفاوت داخلی که محکومیت و انتقادهای بین المللی بر متن آن حرکت می کُند، توان حُکومت برای برکنار ماندن از تاثیرهای فشار ناشی از آن را به حداقل کاهش داده است. در این رابطه مُهمترین و نگران کُننده ترین تاثیر، فضایی است که جُنبش دموکراتیک در نتیجه فشارهای یاد شُده، در میدان نبرد با دست خالی در برابر حُکومت تا دندان مُسلح تصرُف خواهد کرد.
مُتمرکز شُدن نگاه ها بر اوباش نظامی – امنیتی و سرکردگان شان به همان گونه که دامنه تدبیرها و روشهای جنایتکارانه آنها را محدود می کُند، گُستره عمل جُنبش را توسعه داده و بر امکانات و ابتکارهای آن می افزاید.
رژیم ولی فقیه بین گیره های یک تناسُب له کُننده گرفتار شُده است؛ جُنبش دموکراتیک با تداوم و گُسترش مُبارزه خود نه تنها آن را هر چه بیشتر به عقب می راند بلکه، امکان چشم فرو بستن دولتها و نهادهای رسمی بین المللی بر چگونگی رفتار حُکومت را نیز مُمکن ناپذیر تر می سازد.
یک علت وحشت هیستریک آیت الله خامنه ای و شُرکا از 13 آبان این واقعیت است.
رژیم ولی فقیه بین گیره های یک تناسُب له کُننده
منصور امان
جُنبش اعتراضی مردُم ایران با هر روز بیشتر که بر تداوم خواسته های خویش پای می فشارد، توجُه و حساسیت فُزون تری را در پهنه بین المللی نسبت به سرنوشت خویش و چگونگی رفتار حُکومت با شهروندان مُعترض ایرانی برمی انگیزد. اکنون نوبت به سازمان ملل رسیده است تا پس از اعتراض شدید اتحادیه اُروپایی به احکام دادگاه های نمایشی، فشار بین المللی بر رژیم جمهوری اسلامی را یک مدار افزایش دهد.
سازمان ملل متحد در هفته جاری بررسی و تهیه قطعنامه محکومیت رژیم ولایت فقیه به دلیل پایمالی حُقوق مردُم ایران را در دستور کار خود قرار داد. قطعنامه مزبور که مُفاد آن از سوی کشورهای عُضو اتحادیه اُروپایی و نیز کانادا، نُروژ، اُسترالیا و نیوزیلند پیشنهاد شُده است، به گونه بی پیشینه ای سرکوب و پایمالی حُقوق اساسی مردُم ایران پس از انتخابات نمایشی را مورد نکوهش قرار می دهد.
سازمان عفو بین الملل، گُزارشگران بدون مرز و پاپ بندیکت از جُمله نهادها و شخصیتهایی هستند که در این هفته به همین صورت عملکرد روز و ثابت حُکومت را زیر ذره بین گُذاشتند.
افزایش اعتراضها و محکومیتهای بین المللی، ضربه خُردکُننده ای بر باند خونریز ولی فقیه است که مایل است قتل، شکنجه، تجاوز و اعمال خفقان را مساله داخلی جلوه داده و آن را برابر با حق حاکمیت خود مُعرفی کُند.
اگر چه بر پیشانی رهبران جمهوری اسلامی به دلیل رفتار غیرانسانی با مردُم ایران، مُهرهای ننگ پُرشُماری داغ شُده است و به ظاهر چنین می نماید که باند آیت الله خامنه ای از این زاویه چیزی برای باختن ندارد اما شرایط به کُلی مُتفاوت داخلی که محکومیت و انتقادهای بین المللی بر متن آن حرکت می کُند، توان حُکومت برای برکنار ماندن از تاثیرهای فشار ناشی از آن را به حداقل کاهش داده است. در این رابطه مُهمترین و نگران کُننده ترین تاثیر، فضایی است که جُنبش دموکراتیک در نتیجه فشارهای یاد شُده، در میدان نبرد با دست خالی در برابر حُکومت تا دندان مُسلح تصرُف خواهد کرد.
مُتمرکز شُدن نگاه ها بر اوباش نظامی – امنیتی و سرکردگان شان به همان گونه که دامنه تدبیرها و روشهای جنایتکارانه آنها را محدود می کُند، گُستره عمل جُنبش را توسعه داده و بر امکانات و ابتکارهای آن می افزاید.
رژیم ولی فقیه بین گیره های یک تناسُب له کُننده گرفتار شُده است؛ جُنبش دموکراتیک با تداوم و گُسترش مُبارزه خود نه تنها آن را هر چه بیشتر به عقب می راند بلکه، امکان چشم فرو بستن دولتها و نهادهای رسمی بین المللی بر چگونگی رفتار حُکومت را نیز مُمکن ناپذیر تر می سازد.
یک علت وحشت هیستریک آیت الله خامنه ای و شُرکا از 13 آبان این واقعیت است.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر